« مسألهء 321 » اگر جايى كه بايد آن را شست و مسح كرد چرك باشد ، در صورتى كه چرك آن مانع از رسيدن آب به بدن نباشد ، لازم نيست براى وضو آن را بر طرف كند و همچنين اگر بعد از گچ كارى و مانند آن ، چيز سفيدى كه جلوگيرى از رسيدن آب به پوست نمىنمايد بر دست باقى بماند ، اشكال ندارد ، ولى اگر شك كند كه با بودن آنها آب به بدن مىرسد يا نه ، بايد آنها را بر طرف كند . « مسألهء 322 » اگر پيش از وضو بداند كه در بعضى از اعضاى وضو مانعى براى رسيدن آب هست و بعد از وضو شك كند كه در هنگام وضو آب را به آن جا رسانده يا نه ، وضوى او صحيح است ، ولى اگر بداند كه هنگام وضو متوجه آن مانع نبوده ، بايد دوباره وضو بگيرد . « مسألهء 323 » اگر در بعضى از اعضاى وضو مانعى باشد كه گاهى آب به خودى خود زير آن رسيده و گاهى نمىرسد و انسان بعد از وضو شك كند كه آب زير آن رسيده يا نه ، وضوى او صحيح است ؛ ولى چنانچه بداند هنگام وضو متوجه رسيدن آب به زير آن نبوده ، بايد دوباره وضو بگيرد . « مسألهء 324 » اگر بعد از وضو چيزى كه مانع از رسيدن آب است در اعضاى وضو ببيند و نداند هنگام وضو وجود داشته يا بعد پيدا شده ، وضوى او صحيح است ؛ ولى اگر بداند كه در وقت وضو توجهى به بودن يا نبودن آن مانع نداشته ، احتياط واجب آن است كه دوباره وضو بگيرد . « مسألهء 325 » اگر بعد از وضو شك كند چيزى كه مانع رسيدن آب است در اعضاى وضو بوده يا نه ، وضوى او صحيح است . احكام وضو شك در وضو « مسألهء 326 » كسى كه در كارهاى وضو و شرايط آن مثل پاك بودن آب و غصبى نبودن آن خيلى شك مىكند ، نبايد به شك خود اعتنا كند و بايد مطابق معمول مردم رفتار